ΜΕΡΟΣ 4: Ο ΜΑΪΚΛ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΡΩΤΑΕΙ
Τις επόμενες ημέρες, ο Μάικλ άρχισε να τηλεφωνεί συχνότερα.
Στην αρχή ρωτούσε απλώς αν ήμουν καλά.
Μετά άρχισε να ρωτάει για τα οικονομικά μου.
«Μαμά, έχεις κάποια ασφάλεια;»
«Έχω.»
«Κάποιον λογαριασμό που δεν γνωρίζουμε;»
«Γιατί ρωτάς;»
«Απλώς ανησυχώ.»
Δεν του είπα τίποτα.
Η Βικτόρια μου είχε ήδη εξηγήσει ότι κάθε συζήτηση μαζί του έπρεπε να γίνεται προσεκτικά.
Και τότε εμφανίστηκε η Άσλεϊ.
«Έλεν, θέλουμε πραγματικά να σε βοηθήσουμε.»
«Το ξέρω.»
«Ίσως θα ήταν καλύτερο να μας δώσεις πληρεξούσιο για κάποιες διαδικασίες.»
Χαμογέλασα.
«Δεν χρειάζεται.»
Η έκφρασή της άλλαξε.
«Μα γιατί να δυσκολεύεις τα πράγματα;»
«Δεν τα δυσκολεύω. Απλώς τα προσέχω.»
Λίγες μέρες αργότερα, ένας άγνωστος δικηγόρος επικοινώνησε μαζί μου.
Ήθελε να συζητήσουμε «κάποιες πρακτικές ρυθμίσεις για την προστασία μου».
Ήξερα αμέσως τι συνέβαινε.
Ο Μάικλ είχε αρχίσει να ψάχνει.
Και όσο περισσότερο έψαχνε, τόσο περισσότερα θα ανακάλυπτε.
Το ίδιο βράδυ τηλεφώνησα στη Βικτόρια.
«Νομίζω ότι ξεκίνησε.»
«Το περιμέναμε.»
«Τι κάνουμε;»
«Τίποτα ακόμα.»
«Τίποτα;»
«Αφήστε τον να κάνει την επόμενη κίνηση.»
Δεν μου άρεσε η απάντηση.
Αλλά εμπιστευόμουν τον Ρόμπερτ.
Και τότε, λίγες εβδομάδες αργότερα, ήρθε η κίνηση που φοβόμουν.
Ένα επίσημο έγγραφο έφτασε στην πόρτα μου.
Ο Μάικλ ζητούσε να κηρυχθώ ανίκανη να διαχειριστώ τις υποθέσεις μου.
0 comments:
Post a Comment